In 2016 en 2018 ben ik, samen met een leuke groep, afgereisd naar Moldavië. Daar heb ik ervaren hoe dichtbij armoede eigenlijk is. Geen schoenen kunnen kopen, geen hout kunnen kopen voor de (extreem koude) winter, geen voedsel in huis hebben om je gezin te voeden enzovoort. Allemaal basisbehoeftes die niet vervuld kunnen worden. Ik heb tijdens het uitdelen van voedselpakketten de leefomstandigheden van kwetsbare mensen in Moldavië mogen ervaren. In vergelijking met sommige hun leefomstandigheden leven wij in Nederland echt in een paleis. Na deze twee reizen stond ik weer met beide benen op de grond en besefte ik hoe goed we het hier hebben. Vanuit de Moldavische overheid kan je op weinig steun rekenen. Vooral kwetsbare mensen zijn hiervan de dupe, onder andere; ouderen, zieken, kinderen en ook kinderen met een beperking. Vandaar dat dit mooie initiatief opgezet is die ik van harte steun.
- Ruth
In 2016 en 2018 hebben wij vrijwilligerswerk mogen doen in Paicu, Moldavië. Het breekt mij dat in een Europees land toch zo veel armoede kan zijn. Ouderen die wonen in een huis zonder dak, ouders die struggelen om iedere dag eten te hebben, kinderen die in kapotte schoenen moeten lopen. Ik ben dankbaar dat wij hier mochten helpen en deze mensen mochten voorzien. Ondertussen heb ik ook gezien hoe gelukkig en dankbaar de mensen in Paicu konden zijn met kleine geschenken. Dit is een houding waar ik zelf veel van heb kunnen leren. Het waren twee onvergetelijke reizen.
- Stephanie
Tijdens mijn 1e reis naar Moldavië heeft een jongetje van ongeveer 6 jaar diepe indruk op mij gemaakt. De armoede straalde van het mannetje af. Zijn sandaaltjes waren helemaal kapot, zijn kleding oud en te klein en hij was best wel mager. Hij deed met ons kinderkamp heel enthousiast mee, wel steeds in de buurt van zijn wat oudere zus. Communiceren ging met handen en voeten, maar we snapten elkaar. Hij genoot heel intens van alle aandacht die hij kreeg. Elke dag hadden wij lekkers en drinken voor de kinderen. Dit jongetje nam alles dankbaar van ons in ontvangst, maar hij at niets op. Aan het eind van ons programma had hij zijn t shirt als buideltje gevouwen en daar zat zijn lekkers in. Op mijn vraag of hij het niet lustte, ondersteunt met gebaren en bewegingen, gaf hij aan dat hij alles meenam om het thuis te delen met zijn broertjes, zusjes, vader en moeder. Niet 1 snoepje had hij al opgegeten, omdat de rest thuis ook net zo’n honger had als hij.
- Monique
Toen ik in 2016 voor het eerst naar Moldavië ging om vrijwilligerswerk te gaan verrichten voelde de heenreis opzich al als een hele ervaring.
Op de heenreis vlogen we met een Moldavische vliegmaatschappij wat op zijn zachtst gezegd niet het nieuwste model was. Na veilig in Moldavië te zijn geland sliep een deel van ons in de kerk die door Tamara (onze contactpersoon in Moldavië) geëxploiteerd wordt, de rest sliep bij gastgezinnen.
De volgende dag hebben wij allemaal pop-up tentjes geplaatst en daar geslapen. Tijdens de week dat we in het dorp Paicu waren hebben we onder andere bijbelverhalen voor de kinderen uit de omgeving voorgelezen, bijbeltoneelstukjes opgevoerd, spelactiviteiten gedaan en met hun geknutseld.
Voor de inwoners zelf hebben wij voor voedselpakketten gezorgd en hebben wij in 2016 en 2018 ons van te voren ingezamelde geld opvanghuizen voor jeugd en ouderen kunnen laten bouwen.
Ik heb de twee reizen naar Moldavië zeker als een van de mooie herinneringen bewaard die ik tot nu toe gedaan heb en zou zo weer mijn gehele input in de bevolking van Paicu willen steken.